پرسپولیسِ امروز، تیمی نیست که بشود با قاطعیت از او به‌عنوان مدعی قهرمانی یاد کرد. آمار هم بی‌رحمانه این واقعیت را فریاد می‌زند؛ پنج شکست در هفت بازی اخیر (با احتساب باخت امشب مقابل خیبر خرم‌آباد) یعنی تیمی که نه‌تنها ثبات ندارد، بلکه از نظر ذهنی و فنی دچار فروپاشی تدریجی شده است.

از زمانی که اوسمار ویرا هدایت پرسپولیس را برعهده گرفته، انتظار می‌رفت تیم حداقل انسجام تاکتیکی‌اش را حفظ کند. اما آنچه در زمین دیده می‌شود، چیزی جز سردرگمی نیست؛ نه پرس هماهنگ، نه انتقال سریع از دفاع به حمله و نه حتی واکنش مناسب به گل خورده. تیم در بسیاری از دقایق بازی بی‌برنامه به‌ نظر می‌رسد و تصمیمات فنی هم کمکی به خروج از بحران نکرده است.
یکی از مشکلات جدی، افت محسوس بازیکنان کلیدی و میانگین سنی بالای ترکیب است. پرسپولیس سال‌ها با تکیه بر تجربه، جام گرفته، اما امروز همان تجربه تبدیل به کندی، فرسودگی و افت بدنی شده است. تیم در دقایق پایانی بازی‌ها کم می‌آورد، در دوئل‌های سرعتی شکست می‌خورد و طراوت لازم برای بازگشت به مسابقه را ندارد. نسل تازه‌ای هم که بتواند این خلا را پر کند یا فرصت کافی نداشته یا هنوز آماده بار قهرمانی نیست.

کنار این مسائل، خود اوسمار هم سهم بزرگی در وضعیت فعلی دارد. تغییرات دیرهنگام، اصرار بر برخی بازیکنان ناآماده و ناتوانی در ایجاد شوک تاکتیکی، باعث شده تیم از نظر روحی هم افت کند. وقتی تیمی پنج بار در هفت بازی می‌بازد، دیگر نمی‌توان همه چیز را گردن بدشانسی یا اشتباهات فردی انداخت؛ این یک بحران ساختاری است.

پرسپولیس هنوز نام بزرگی در فوتبال ایران است، اما نام بزرگ به‌تنهایی جام نمی‌آورد. مدعی بودن نیاز به ثبات، انرژی، جسارت و رهبری قاطع روی نیمکت دارد؛ عناصری که در هفته‌های اخیر کمتر در این تیم دیده شده‌اند. اگر روند فعلی ادامه پیدا کند، پرسپولیس نه‌تنها از کورس قهرمانی جا می‌ماند، بلکه باید نگران سهمیه و حتی جایگاهش در جدول هم باشد.

شاید هنوز برای قضاوت نهایی زود باشد اما با این فرمان، پرسپولیسِ تحت هدایت اوسمار ویرا دیگر شمایل یک مدعی قهرمانی را ندارد؛ تیمی است خسته، پراشتباه و بی‌ثبات که بیش از هر زمان دیگری به بازنگری اساسی نیاز دارد.

منبع:+