به گزارش خبرنگار ورزشی رونویس ، اشتباهات استراتژیک در مدیریت نقلوانتقالات، گاهی چنان ضربهای به پیکره یک تیم وارد میکند که جبران آن سالها زمان میبرد. باشگاه پرسپولیس که فصل گذشته با اقتدار بر قله فوتبال ایران ایستاده بود، اکنون با چالشی دستوپنجه نرم میکند که ریشه در یک تصمیم غلط مدیریتی دارد: اجازه جدایی به دانیال اسماعیلیفر. این جدایی نه تنها یک حفره عمیق در سمت راست خط دفاعی سرخپوشان ایجاد کرد، بلکه باعث شد تا مدیریت باشگاه برای پر کردن این جای خالی، وارد مسیری پرهزینه و بیسرانجام شود. هزینههای میلیونی برای جذب گزینههای خارجی که یکی پس از دیگری شکست خوردند، حالا پرسپولیس را در موقعیتی قرار داده که هم سرمایه مادی و هم کیفیت فنی خود را از دست رفته میبیند. در این گزارش، به بررسی ابعاد این فاجعه مدیریتی و حسرتی که در دل هواداران باقی مانده است، میپردازیم.
بحران در جناح راست ارتش سرخ؛ حکایت میلیونها دلاری که برای هیچ دود شد!
جدایی دانیال اسماعیلیفر از پرسپولیس، که در ابتدا شاید یک جابجایی معمولی به نظر میرسید، اکنون به یکی از جنجالیترین و بحثبرانگیزترین پروندههای مدیریتی این باشگاه تبدیل شده است. مدیران پرسپولیس پس از خروج این مدافع آماده و تاثیرگذار، با اتخاذ یک استراتژی غلط، سعی کردند خلاء او را با بازیکنان خارجی پر کنند؛ تصمیمی که نتیجهای جز هدررفت منابع ارزی و نارضایتی شدید هواداران به همراه نداشت.
صف طولانی و ناکارآمد مدافعان خارجی
سرخپوشان پایتخت در یک بازه زمانی کوتاه، سه مدافع راست خارجی را با وعدههای بزرگ به خدمت گرفتند. “ایوب العملود” مراکشی، “سرژ اوریه” از ساحل عاج و در نهایت “دنیل گرا” که همین اواخر از جمع تیم جدا شد. هر سه بازیکن با مبالغ هنگفت دلاری به تهران آمدند تا سمت راست پرسپولیس را بیمه کنند، اما در عمل هیچکدام نتوانستند حتی سایهای از درخشش اسماعیلیفر را تکرار کنند.
این خریدهای ناموفق باعث شد تا پرسپولیس در فاز دفاعی به شدت آسیبپذیر شود و در فاز تهاجمی نیز یکی از اصلیترین ابزارهای گلزنی خود (نفوذ از جناحین) را از دست بدهد. عملکرد این بازیکنان به قدری دور از انتظار بود که صدای منتقدان و پیشکسوتان باشگاه را درآورد.
فاجعهای به نام دنیل گرا؛ نماد هزینههای سوخت شده
در میان این خریدها، حضور “دنیل گرا” ناامیدکنندهترین بخش ماجرا بود. او در اندک فرصتهایی که برای بازی به دست آورد، نمایشی چنان ضعیف ارائه داد که تنها پس از سه بازی، موجی از انتقادات تند کارشناسان و هواداران به راه افتاد. گرا نه تنها در پوشش فضاهای دفاعی ناتوان بود، بلکه در نفوذها نیز عملاً هیچ کارایی مفیدی برای تیم نداشت. جدایی زودهنگام او از پرسپولیس، مهر تأییدی بر هدررفت چند میلیون دلاری بود که میتوانست صرف زیرساختها یا حفظ ستارههای داخلی شود.
حسرتی که در تبریز میدرخشد
نکته تلخ برای هواداران پرسپولیس اینجاست که دانیال اسماعیلیفر، یعنی همان بازیکنی که مدیران حاضر نشدند با مبلغی کمی بیشتر قراردادش را تمدید کنند، اکنون در تراکتور تبریز روزهای درخشانی را سپری میکند. دانیال که فصل پیش یکی از ارکان قهرمانی پرسپولیس بود، با درخشش در تیم جدیدش دوباره به پیراهن تیم ملی رسیده و حالا یکی از کاندیداهای اصلی حضور در جام جهانی است.
پیشرفت خیرهکننده او در تبریز، بیش از پیش این سوال را ایجاد میکند که چرا مدیریت پرسپولیس به جای حفظ یک مهره امتحانپسداده و باکیفیت داخلی، به سراغ ریسکهای بزرگ و پرهزینه در بازار خارجی رفت؟
درس عبرتی برای مدیریت ورزشی
مجموعه این اتفاقات، سیاستهای نقلوانتقالاتی باشگاه پرسپولیس را به شدت زیر سوال برده است. وقتی هزینه جذب چند بازیکن خارجی که مجموعاً حتی به اندازه یک بازیکن داخلی کارایی نداشتهاند، چندین برابر هزینه تمدید قرارداد ستاره تیم است، نشان از یک ایراد ساختاری در تصمیمگیریها دارد.
داستان دانیال اسماعیلیفر و میلیونها دلاری که برای جانشینان ناکارآمد او هزینه شد، باید به عنوان یک درس مدیریتی بزرگ در آرشیو باشگاه ثبت شود؛ درسی که یادآوری میکند حفظ سرمایههای انسانی و فنیِ موجود، همیشه ارزانتر و عاقلانهتر از خریدهای پرزرقوبرق و بیهویت خارجی است.
منبع:+
|
مطالب پیشنهادی از سراسر وب |
