مرتضی نظری: این موضوع در حالی رخ میدهد که در سالهای اخیر جریمههای مالی سنگین و حتی محرومیتهای ورزشی نتوانستهاند تأثیری در تغییر رفتارهای این افراد بگذارند. پس از مدتها، به نظر میرسد که جریمههای چند صد میلیونی نه تنها نتوانستهاند از شدت بیاخلاقیها بکاهند، بلکه حتی به نوعی به عادت تبدیل شدهاند و دیگر اثرات پیشین را ندارند. اما آنچه بیشتر از هر چیزی در این بین حائز اهمیت است، بیتفاوتی مسئولان و نهادهای ورزشی به این رفتارهای زشت و زننده است که روز به روز بیشتر بسط مییابند.
هنجارشکنی در زمین و کنار زمین
یکشنبه شب گذشته در ورزشگاه سیروس قایقران انزلی، شاهد یکی از نمونههای بارز بیاخلاقی و نافرمانی اخلاقی بودیم که در فوتبال کشورمان تبدیل به یک روند معمول شده است. مازیار زارع و خداداد عزیزی، دو بازیکن اسبق تیم ملی، در کمال تعجب و با الفاظی زننده به یکدیگر حمله کردند. این اتفاقات در حالی رخ داد که بازی بدون تماشاگری برگزار میشد، اما پرسش اینجاست که اگر تماشاگری حضور داشت، چه تصویری از فوتبال ایران به جهان منتقل میشد؟
این تنها یکی از نمونههای بیاخلاقیهایی است که در زمینهای فوتبال کشور رخ میدهد. حتی زمانی که شجاع خلیلزاده، مدافع تیم ملی، در بازیهای مختلف با حرکات غیرحرفهای خود، درگیریهای حاشیهای ایجاد میکند، باز هم کسی نیست که از او بازخواست کند. او همواره در مرکز توجه رسانهها و حتی داخل زمین قرار دارد، اما نه کسی از او میپرسد که چرا چنین رفتارهایی از او سر میزند و نه اقدامی برای اصلاح این وضعیت انجام میشود.
تأثیرگذاری مدیران باشگاهها بر رفتار بازیکنان
پرسشی که ذهن بسیاری از طرفداران فوتبال ایران را به خود مشغول کرده، این است که چه زمانی قرار است این مدیران باشگاهی که فقط شعارهای فرهنگی و ورزشی را در سر در باشگاههای خود نصب کردهاند، به واقعیت پی ببرند؟ آیا فقط قرار است این مدیران در مصاحبهها و جلسات رسمی درباره فرهنگ و اخلاق صحبت کنند یا باید اقدامات عملی برای رفع مشکلات موجود انجام دهند؟ برای نمونه، هنگامی که خداداد عزیزی و مازیار زارع در یک بازی داغ و پرتنش به یکدیگر حمله میکنند، باید منتظر بمانیم تا یکی از آنها به جریمههای سنگین محکوم شود؟ یا مدیران باشگاههای این افراد باید دست به اقدامات جدی بزنند تا اینگونه رفتارها از فوتبال کشورمان رخت بربندد؟
بیتردید این رفتارهای غیرحرفهای میتوانند در آینده به اعتبار فوتبال ایران آسیبهای جبرانناپذیری وارد کنند. در دنیای حرفهای امروز، هیچ توجیهی برای رفتارهای زشت و غیرورزشی وجود ندارد، و این بازیکنان باید درک کنند که سطح بالای ورزش و اخلاق در آن از اهمیت بالایی برخوردار است.
آیا جریمهها کافی است؟
با تمام تلاشها و قوانینی که در فوتبال ایران برای مقابله با بیاخلاقیها وضع شده، شاهدیم که جریمههای مالی سنگین و محرومیتها تأثیر چندانی در اصلاح رفتارهای بازیکنان نداشته است. بسیاری از این افراد همچنان با رفتارهای نادرست خود به مسیر اشتباه ادامه میدهند و پس از آن به راحتی از جرائم خود فرار میکنند. به نظر میرسد این جریمهها بیشتر به یک شوخی تبدیل شدهاند تا ابزاری موثر برای اصلاح رفتار بازیکنان.
در این میان، هیچ اقدام جدی و مستمری برای کنترل این وضعیت و جلوگیری از تکرار آنها دیده نمیشود. آیا باید به همین روش ادامه دهیم تا فوتبال ایران بیش از این در معرض بحرانهای اخلاقی قرار گیرد؟ یا وقت آن نرسیده است که نهادهای مسئول و فدراسیون فوتبال، به جای تکیه بر جریمههای مالی، اقدامات جدیتری برای جلوگیری از تکرار چنین رفتارهایی اتخاذ کنند؟
درخواست از مراجع مسئول
قطعاً هیچکس منکر این نیست که فوتبال ایران هنوز هم طرفداران بسیاری دارد، اما اگر این روند بیاخلاقیها و حرکات زشت ادامه پیدا کند، به زودی نه تنها فوتبال ایران اعتبار خود را از دست خواهد داد، بلکه حتی تماشاگران هم از تماشای آن دست خواهند کشید. برای جلوگیری از این وضعیت، مسئولین باید سریعاً وارد عمل شوند و به جای جریمههای معمول، افرادی که مرتکب چنین رفتارهایی میشوند را از دنیای فوتبال کنار بگذارند. هیچ جایی برای فحاشی و بیاخلاقی در ورزشهای حرفهای وجود ندارد.
نتیجهگیری
از آنجا که جریمههای مالی و اخلاقی به تنهایی نتوانستهاند مانع از بروز چنین رفتارهایی شوند، نیاز به تغییرات بنیادین و اصلاحات جدی در سیستم مدیریتی باشگاهها و فدراسیون فوتبال ایران احساس میشود. اگر از همین امروز اقدامات اساسی برای مقابله با این مشکلات انجام نشود، ممکن است شاهد ریزش بیشتر اعتبار فوتبال کشور باشیم. ما به عنوان علاقهمندان به این ورزش، از مسئولین درخواست داریم تا برای اصلاح این وضعیت و بازگرداندن فوتبال به مسیری سالمتر، از هیچ تلاشی فروگذار نکنند.
مرتضی نظری
|
مطالب پیشنهادی از سراسر وب |
