به گزارش رونویس، ببر سفید که با عنوان ببر بنگال سفید نیز شناخته می شود، یکی از گربه سانان بزرگ و دیدنی با خز کاملاً سفید است. این حیوان در حقیقت زیرگونه ای از ببر بنگال محسوب می شود و به خاطر ظاهر زیبایش بسیار مشهور شده است. ببر سفید که نتیجه جهش ژنتیکی است، به طور طبیعی در شبه قاره هند زندگی می کرده، اما امروزه به یکی از کمیاب ترین موجودات تبدیل شده و به ندرت در طبیعت یافت می شود؛ تنها تعداد محدودی از این گونه در باغ وحش ها نگهداری می شوند.
ویژگی های ظاهری ببر سفید
به وجود آمدن ببر سفید ناشی از انتقال نوعی ژن مغلوب در ببر های بنگال است. برخلاف برخی حیوانات سفید رنگ، ببر سفید دچار زالی نیست و رنگ سفید خز آن حاصل نبود رنگدانه ای به نام فئوملانین است که در ببرهای نارنجی معمولاً وجود دارد. این رویداد نادر بوده و از هر ۱۰ هزار تولد تنها یک ببر سفید متولد می شود؛ همچنین هر دو والدین باید به طور همزمان این ژن خاص را داشته باشند.
این ببر قدرتمند، وزنی تا حدود ۳۰۰ کیلوگرم و طولی حدود ۳ متر دارد. نوارهای عمودی سیاه یا قهوه ای روی بدن آن منحصر به فرد هستند. عوامل ژنتیکی موجب شده که چشم های ببر سفید به جای رنگ زرد یا سبز، آبی باشند. با وجود زیبایی خیره کننده، ظاهر سفید این گونه توانایی استتار آنها در جنگل را کاهش می دهد.
رفتارهای خاص ببر سفید
ببر سفید مانند سایر گونه های ببر، رفتاری منزوی و مراقب دارد و معمولاً به صورت مخفیانه حرکت می کند. با این حال، اغلب شب ها برای شکار فعالیت بیشتری دارد. این حیوان با شنوایی و بینایی عالی، موفقیت بالایی در شکار دارد.
ببر سفید قلمروی بزرگی برای خود انتخاب می کند و با ادرار و نشانه گذاری پنجه روی درختان آن را مشخص می کند. قلمرو این حیوان ممکن است بیشتر از ۱۹۰ کیلومتر مربع وسعت داشته باشد. این حیوان معمولاً به جز فصل جفت گیری، انفرادی زندگی می کند. نکته جالب این است که قلمرو ببرهای ماده ممکن است با یکدیگر هم پوشانی داشته باشد، اما دو ببر نر هرگز قلمرو مشترک نخواهند داشت و در صورت مواجهه، درگیری رخ می دهد.
زیستگاه ببر سفید
در گذشته، زیستگاه ببر سفید شامل جنگل های هند و کشورهای اطراف بوده است. اما طی قرن گذشته، این دامنه به شدت کاهش یافته است. امروزه گونه ببر بنگال معمولی در مناطقی چون هند، نپال، بوتان و بنگلادش با جمعیت کمتری وجود دارد.
تولد ببر سفید در حالت طبیعی بسیار نادر است و کاهش تعداد ببرهای بنگال این احتمال را کمتر کرده است. حدود پنجاه سال است که ببر سفید در طبیعت دیده نشده است. زیستگاه این ببر شامل جنگل های گرمسیری و مرطوب با منابع آب کافی و پوشش های گیاهی انبوه است.
خوراک ببر سفید
ببر سفید مانند سایر گونه های ببر گوشت خوار است و از حیوانات بزرگ جثه مانند گوزن، گاو، گراز وحشی و بز تغذیه می کند. این حیوان به لطف چنگال ها و دندان های تیز و توان بالای حرکتی در شکار بسیار موفق است.
دشمنان ببر سفید
ببر سفید به دلیل قدرت و اندازه بزرگش در رأس زنجیره غذایی قرار دارد و هیچ شکارچی طبیعی ندارد. با این وجود، انسان ها به دلیل شکار غیرقانونی و تخریب زیستگاه های طبیعی، از گذشته تاکنون بزرگ ترین تهدید برای این گونه بوده اند.
تولیدمثل ببر سفید
برای تولد توله ببر سفید، لازم است که هر دو والدین ژن مرتبط را داشته باشند. ببر های سفید نر و ماده با غرشی خاص و استشمام رایحه یکدیگر جذب هم می شوند و پس از جفت گیری جدا می شوند. دوره بارداری این گونه حدود سه ماه و نیم است و مادر قادر است تا پنج توله به دنیا بیاورد که در زمان تولد نابینا هستند و هر یک حدود یک کیلوگرم وزن دارند.
توله های ببر تا دو ماهگی فقط شیر مادر می خورند و پس از این مدت شروع به مصرف گوشت می کنند. آن ها تا ۱۸ ماهگی با مادر خود زندگی می کنند و بعد از آن زندگی مستقل خود را آغاز می کنند.
طول عمر ببر سفید
در حالت طبیعی، طول عمر ببر سفید حدود ۱۲ سال است و این میزان در اسارت افزایش پیدا می کند.
خطر انقراض ببر سفید
ببر سفید بنگال امروزه در فهرست گونه های در حال انقراض قرار دارد. زمانی حدود ۱۰۰ هزار ببر در جنگل های آسیا زندگی می کردند، اما تعداد فعلی آن ها کمتر از ۸ هزار است. از این مقدار، تنها ۲ هزار از این ببرها نوع بنگال هستند و به نظر می رسد هیچ ببر سفیدی در طبیعت وجود ندارد.
واقعیت های جالب درباره ببر سفید
طول عمر ببر سفید ممکن است نسبت به ببر بنگال معمولی کوتاه تر باشد، هرچند شواهد قطعی در این رابطه وجود ندارد. یکی از دلایل کاهش تعداد این گونه، علاقه ثروتمندان به نگهداری آن ها به عنوان حیوانات خانگی عجیب است.
ببر سفید شکارچی توانمندی است، زیرا علاوه بر قدرت و سرعت در دویدن، مهارت شنا کردن بالایی دارد. نوارهای روی بدن این ببر مشابه اثر انگشت انسان منحصر به فرد هستند و حتی بعد از تراشیدن خز، نوارها روی پوست باقی می مانند.
ببر سفید دارای آنزیمی است که در شرایط آب وهوایی سرد، موجب تیره تر شدن رنگ پوست آن می شود. این ویژگی به ضعف سیستم ایمنی بدن این گونه و وضعیت ژنتیکی آن مرتبط است.
|
مطالب پیشنهادی از سراسر وب |
