پرسپولیسِ امروز با یک پارادوکس عجیب روبهروست. اگر صرفاً به آمار ۷ بازی گذشته در نیمفصل دوم نگاه کنیم، با یک فاجعه آماری مواجه میشویم: ۵ شکست، ۲ مساوی و تنها ۶ امتیاز از ۲۱ امتیاز ممکن! جالب اینجاست که در همین بازه در نیمفصل اول، تیم تحت هدایت وحید هاشمیان آمار به مراتب بهتری داشت؛ کسب ۸ امتیاز، تنها یک شکست و ۵ مساوی.
اما چرا هاشمیان در میان سوتهای اعتراض و فشارِ خردکننده سکوها ناچار به ترک نیمکت شد، اما امروز با وجود نتایجی ضعیفتر، فرش قرمز تمدید قرارداد برای اوسمار پهن میشود؟
پارادوکس لیگ پانزدهم؛ وقتی دوازدهم بودن ترسناک نبود
برای حل این معما باید دقیقاً ده سال به عقب برگردیم. لیگ پانزدهم، جایی که برانکو ایوانکوویچ اولین فصل کامل خود را در پرسپولیس به عنوان سرمربی شروع کرده بود. وضعیت آن روزهای سرخپوشان، کپی برابر اصل امروز بود؛ از ۷ بازی ابتدایی، تیم متحمل ۴ شکست شده بود و با تنها ۷ امتیاز در رده دوازدهم جدول دستوپا میزد. خط دفاعی فاجعهبار بود و رقبای سنتی وضعیت به مراتب بهتری داشتند.
اما در همان مقطع، هوادار هوشمند پرسپولیس یک حقیقت را لمس میکرد: تیم «درست» بازی میکرد. هواداران میفهمیدند که این سرمربی کروات، آخرین حلقه از زنجیر بدشانسیهای طولانی پرسپولیس است و شکستها صرفاً زاییده اتفاقات بیرحم فوتبالی است.
در آن روزها به جز عدهای از پیشکسوتان که یا چشم به نیمکت داشتند یا برای رفقای خود لابی میکردند، کسی علیه برانکو شعار نداد. نتیجه آن اعتماد؟ پیروزی در هفته هفتم مقابل تراکتور، استارت یک بازگشت تاریخی بود که اگر تفاضل گل یاری میکرد، همان سال به قهرمانی ختم میشد اما همان فصل، سنگ بنای تیمی شد که در سالهای بعد بر فوتبال ایران حکومت کرد و دو بار با شایستگی به فینال لیگ قهرمانان آسیا رسید.
هاشمیان یا اوسمار؛ تفاوت در «قواره» نیمکت
دلیل اصلی تفاوت برخورد هواداران با وحید هاشمیان و اوسمار ویرا در یک کلمه خلاصه میشود: باور. در نیمفصل اول، هواداران پرسپولیس هرگز نتوانستند وحید هاشمیان را در قواره نفر اول نیمکت تیمشان ببینند. آنها در مدل بازی تیم هاشمیان، نوری برای آینده نمیدیدند. اما در مورد اوسمار ویرا، وضعیت شبیه به دوران برانکو است.
هوادار میبیند که تیم تحت هدایت این مربی برزیلی، علیرغم مشکلات مختلف و نتایج دور از انتظار، پتانسیل و فلسفه فنی لازم برای ساختن یک «پرسپولیس نوین» را دارد. به همین دلیل است که امروز هم دوباره همان عده کوچکی از پیشکسوتان سهمخواه که به دنبال منافع شخصی هستند، علیه اوسمار صفآرایی کردهاند، اما پاسخ سکوها یک نه قاطع است. هواداران به مسیری که اوسمار میرود اعتقاد دارند؛ اعتقادی که هرگز به هاشمیان نداشتند.
مدیریت؛ یک بار برای همیشه در مسیر درست
شاید مدیریت پرسپولیس در تلاطم ماههای اخیر، تحت فشارترین روزهای خود را سپری کرده باشد، اما تمدید قرارداد با اوسمار ویرا، هوشمندانهترین تصمیمی بود که میتوانست اتخاذ شود. این تصمیم یعنی درس گرفتن از تاریخ؛ یعنی تکرار همان اعتمادی که ده سال پیش به برانکو شد.
مدیریت پرسپولیس با تمدید قرارداد اوسمار، در حقیقت به میل سرکوبناپذیر هواداران برای شنیدن خواستههایشان تن داده است. اگرچه در ابتدا قرار بود اوسمار تنها یک ناجی برای عبور از وضعیت اسفناک فعلی باشد و شاید با دیدن عملکرد فعلی او، شکهایی در دل برخی رخنه کرده، اما حقیقت سکوها چیز دیگری است؛ هوادار پرسپولیس این روزها بیش از هر زمان دیگری، تشنهی بازگشت به آن هویت مقتدر و دوران شکوهی است که سالها پیش تجربه کرده بود. آنها میان درجا زدن با وضع موجود و ریسک برای احیای یک میراث اصیل، دومی را انتخاب کردهاند.
هوادار پرسپولیس ترجیح داد به جای مدارا با بنبست هاشمیان، پای هزینهی جراحی بایستد تا شاید دوباره آن دوران طلایی که همه دوستش داشتند و خاطراتش زنده است، از سر گرفته شود. سرخها به این نتیجه رسیدهاند که برای عبور از یک دوران سیاه، تنها راه چاره، بازگشت به همان اقتداری است که آزمونش را پیشتر با سربلندی و هدایت اوسمار ویرا پس داده بود.
منبع:+
|
مطالب پیشنهادی از سراسر وب |
