تکرار ناپسند
وقتی یک رفتار ناپسند برای بار دوم در یک فصل تکرار میشود دیگر نمیتوان آن را صرفاً یک اتفاق لحظهای یا هیجانی دانست. تکرار، یک مشکل عمیقتر را نشان میدهد. مشکلی که در کنترل هیجان ریشه دارد و البته بعید است یک بازیکن ۳۶ ساله با این همه تجربه هنوز به این مرحله نرسیده باشد که همه چیز را کنترل کند.
به هر حال او اکنون نمیتواند چیزی را توجیه کند و هر چه بگوید بدتر میشود. اما مگر گوش شجاع به این حرفها بدهکار است؟
نمره مردودی خلیل زاده
شجاع خلیل زاده تا همین جای لیگ هم نمره مردودی گرفته است. هم بابت فوتبال و هم بابت اخلاق. بازیکن ۳۶ سالهای مانند خلیلزاده باید بیش از هر زمان دیگری مراقب رفتار خود باشد. تجربه بالا نهتنها امتیاز فنی بلکه مسئولیت اخلاقی بیشتری نیز به همراه دارد. بهانهای به نام مصدومیت کشاله ران نشان میدهد که خلیل زاده روز به روز بیشتر رفتارهای ناپخته تری از خود نشان میدهد.
سکوت عجیب فدراسیون
اینکه چرا فدراسیون فوتبال برخورد قاطعانهای با بی اخلاقیهای موجود در فوتبال انجام نمیدهد از سری رازهای همین فدراسیون است.
چرا در برابر رفتارهای تکرارشونده واکنش قاطع و بازدارندهای دیده نمیشود؟ آیا صرف تذکر یا جریمههای سبک میتواند مانع از تکرار چنین اتفاقاتی شود؟
در فوتبال حرفهای جهان رفتارهای خارج از چارچوب اخلاقی معمولاً با محرومیتهای جدی همراه است چرا که تصویر لیگ و اعتبار مسابقات در گرو رفتار بازیکنان است. وقتی برخورد قاطع صورت نگیرد، این پیام به سایر بازیکنان منتقل میشود که هزینه تخلف چندان سنگین نیست. حالا شجاع خلیل زاده این پیام را بی کم و کاست به بازیکنان جوانتر منتقل میکند، هر کاری دلتان خواست بکنید، در نهایت یک جریمه سبک باید بدهید!
سن، جایگاه و مسئولیت
خلیلزاده اکنون ۳۶ سال دارد سنی که در آن بسیاری از بازیکنان حرفهای دنیای فوتبال کفشها را میآویزند. شجاع نه سن خود را محاسبه میکند، نه جایگاه خود را درک میکند و نه میداند مسئولیت به عنوان یک بازیکن باتجربه چه چیزی است. انتقادها زمانی جدیتر میشود که بحث تیم ملی به میان میآید. برخی گمانهزنیها درباره احتمال دعوت دوباره او به تیم ملی حساسیتها را افزایش داده است. آیا امیر قلعهنویی همچنان روی این مدافع باتجربه حساب باز کرده است؟ اگر قرار باشد بازیکنی به تورنمنتی در سطح جام جهانی فوتبال فکر کند بدون تردید باید از نظر رفتاری در بالاترین سطح حرفهای باشد.
خلیلزاده در این فصل لیگ برتر، بیش از هر زمان دیگری درگیر حاشیه بوده است. درگیریهای لفظی، اعتراضهای مکرر و اکنون حرکات جنجالی تصویری متفاوت از یک مدافع باتجربه ساخته است. این روند نهتنها به اعتبار شخصی او لطمه میزند بلکه به تیمش نیز فشار مضاعف وارد میکند. فردا روزی اگر تراکتور قهرمانی را از دست بدهد باید رفتارهای شجاع خلیل زاده را در حساب و کتابهای خود بابت از دست این عنوان ارزشمند محاسبه کند.
مشاور شجاع کجاست؟
سؤال مهم دیگر این است که چرا چنین بازیکنی از مشاوره حرفهای بهره نمیبرد؟ در فوتبال مدرن بسیاری از باشگاهها برای بازیکنان خود مشاور رسانهای و روانشناس ورزشی در نظر میگیرند تا در مدیریت خشم، کنترل هیجان و نحوه مواجهه با فشارهای رسانهای کمک کنند. نبود چنین پشتیبانیای میتواند یکی از دلایل تکرار رفتارهای پرحاشیه باشد.
موضوع مهم تکرار رفتاری است که بخش قابل توجهی از جامعه فوتبال آن را غیرقابل قبول میداند. صبر هواداران حدی دارد. بیادبی و رفتار خارج از عرف نیز حد و مرزی دارد. وقتی بازیکنی با سابقه ملی چنین اقداماتی را تکرار میکند، طبیعی است که موجی از نارضایتی شکل بگیرد.
باشگاه تراکتور باید در این رابطه موضعی روشن و قاطع اتخاذ کند تا همدست بازیکن حاشیهای خود قلمداد شود.
آیندهای مبهم
واقعا خلیلزاده میتواند به جام جهانی برسد؟ یا اینکه این حواشی نقطه افول او در سالهای پایانی فوتبالش خواهد بود؟ پاسخ این پرسشها در رفتارهای آینده او نهفته است.
شجاع خلیل زاده احتمالا رنگ جام جهانی را نخواهد دید. واقعا دیدن او در جام جهانی ۲۰۲۶ یکی از بدترین اتفاقات ممکن خواهد بود.
اکنون توپ در زمین خلیلزاده، باشگاه تراکتور و نهادهای انضباطی فوتبال ایران است؛ تصمیمهایی که میتواند مسیر آینده این بازیکن و حتی پیام روشنی برای کل لیگ برتر رقم بزند.
|
مطالب پیشنهادی از سراسر وب |
